Chapter XI

Jeśli chcesz, zniknę z twojego życia – ostatecznie, definitywnie, na zawsze. Tylko spójrz w moje oczy i powiedz, że już ani trochę mnie nie pragniesz, nie kochasz i nie potrzebujesz. Jeżeli tak. To odejdę.

Ilu z nas wyznaje zasadę, że dużo prościej, jest powiedzieć komuś, że u nas "wszystko w porządku", niż tłumaczyć, dlaczego najchętniej rozwaliłoby się łeb o ścianę?  
Z drugiej strony, jak nazwać to, kiedy chce ci się płakać a nie możesz? Kiedy roznosi cię gniew, ale jesteś spokojny? Kiedy smutek rozrywa ci serce, a mimo to, wciąż się uśmiechasz?
A przyczyny tego są różne. 
Brak zaufania. Wstyd. Samotność. Chęć duszenia wszystkiego w sobie, bo uważa się, że samemu przecież damy sobie radę, że niepotrzebnie będziemy tylko obarczać naszymi problemami innych ludzi. 
I choć tego nie kontrolujemy... 
To właśnie to nas zabija. 
Od środka. 
Tam gdzie po pewnym czasie, pomoc może już nie dotrzeć.

♥♥♥

Ciepła dłoń dwudziestolatka irytująco-wolno sunęła wzdłuż uda dziewczyny. Czując jak jej ciało drży pod jego dotykiem, uśmiechnął się pomiędzy pocałunkami, usatysfakcjonowany tym, że dalej działa na nią dokładnie tak samo jak kiedyś. 

Mruknął gardłowo, czując jak brunetka, owijając sobie wokół palca jeden kosmyk jego włosów, szarpnęła nim dosyć mocno.

Wszystko działo się tak szybko, że Charlie nawet nie zauważyła kiedy chłopak naparł na nią tak mocno, że ta niemalże leżała pod nim, drżąc z przyjemności. 

Ale to musiało się skończyć.

- Przestań – cichy pisk wydobywający się z jej ust, już po chwili został zagłuszony sto razy głośniejszym jękiem bruneta – Proszę…

To wszystko nie powinno było mieć miejsca. I dzięki Bogu, oboje mają tego świadomość. 

Ale skoro tak, to dlaczego chłopakowi, dopiero po ogromnych trudnościach, udało się odsunąć od ciała Charlie? Dlaczego dopiero teraz, spoglądając w jej czekoladowe oczy, dotarło do niego jak wielki popełnił błąd?

W samochodzie panowała bezkresna cisza. Dwoje ludzi, niegdyś tak sobie bliskich, teraz wpatrywało się w siebie, szukając gdzieś tam we wnętrzu drugiego, chociażby najmniejszej cząstki tego co było kiedyś, tego dawnego niezapomnianego uczucia. 

Harry przełknąwszy ślinę, zwilżył swoją różową wargę językiem, jak gdyby – jeszcze choć przez chwilę – chciał poczuć na niej smak drżących ust dziewczyny.

Rosnące w nim gorąco i pożądanie, nie opuszczało go ani na chwilę. Wręcz przeciwnie – miał wrażenie, że rośnie ono z sekundy na sekundę. 

Minęło już tyle czasu. Dwa lata. Pieprzone dwadzieścia cztery miesiące, odkąd po raz ostatni udało mu się połączyć ich, pragnące się, ciała. Ponad siedemset trzydzieści dni, odkąd z tak małej odległości, mógł poczuć – tak przez niego uwielbiany – zapach perfum. Odkąd wplótł palce w jej włosy i cieszył się świadomością, że osoba, która tyle dla niego znaczy, jest przy nim i już zawsze będzie… 

Ale czy to wszystko… nie byłoby teraz – zbyt piękne?

- Harry… 

Długie, brązowe włosy dziewczyny wykręcone były, delikatnie, we wszystkie strony świata. Jej wargi drżały, niemal błagając o więcej. A w oczach, w których już tak długi czas panowała pustka, nagle rozbłysnęły znajome iskierki. A to wszystko za sprawą jednego dotyku. 

Jego dotyku.

Człowieka, który potrafił wyprawiać z nią co tylko chciał. 

- Musimy porozmawiać – wyszeptał, zaraz potem zaciskając usta w cienką linię, kiedy to dotarło do niego, jak wielki wpływ miały, w tej chwili właśnie, te dwa słowa, które wypłynęły przez jego gardło. 

Wszystko co zapanowało między nimi – chociaż na tą krótką chwilę – pękło niczym bańka mydlana. Uczucia i emocje sprzed godziny – wróciły, a w powietrzu po raz kolejny uniosło się ogromne napięcie. 

Charlie odchrząknęła, próbując odgonić od siebie wrażenie, że chłopak, który kilka lat temu zawładnął jej sercem, powrócił… Zresztą… 

Przecież to byłoby chore i niemożliwe...

Ale ludzie. Tego nie da się, po prostu, od tak, wymazać z pamięci. 

- Charlie…

I kiedy nie wiedzieć czemu, nagle miał zacząć się tłumaczyć i przepraszać, co kompletnie nie byłoby teraz w jego stylu, przerwał mu przepełniony bólem syk.

- Dom jest w drugą stronę.

I choć powinna krzyczeć, wrzeszczeć i pozwolić by jej ręka spotkała się z jego policzkiem… to tylko na tym jednym zdaniu poprzestała, odwracając twarz w stronę okna, tak by nie widział słonych łez, spływających po jej policzkach, zaczęła dusić w sobie kolejne cierpienie. 

To ją bolało. Naprawdę. 

Nie mogła nic poradzić na to co do niego czuła. Na to, że pomimo wszystkiego miała ochotę już na zawsze przy nim pozostać i wtulić się w bezpieczne ramiona. Na to, że gdy tylko widziała go z inną kobietą, marzyła jedynie o tym by wydłubać jej oczy. 

Nie mogła.

Ona jest jedną z tych dziewczyn, które po prostu nigdy nie zapomną szczęścia jakie czuły przy osobie, która je skrzywdziła. 

- Wiem. Nie wracamy do domu – westchnął, a ona niemal wyczuła, że pociera twarz swoimi dłońmi. 

Tymi samymi, które jeszcze przed chwilą natarczywie badały każdy napotkany centymetr jej ciała.

I cholera pieprzyć wszystko, nie takiej odpowiedzi oczekiwała.

- Jak to nie wracamy do domu? 

- Musimy porozmawiać – powtórzył, a napływający chłód w jego głosie, jasno dał jej znać, że dawny Harry, zniknął już ostatecznie.

- Porozmawiać? Nie uważasz, że już trochę na to za późno?

- Spójrz na mnie, jak do ciebie mówię.

Ale jej nie śpieszno było do wykonania tego polecenia. Bo jedyną rzeczą o jakiej w tamtej chwili myślała, było zastanawianie się, jakim cudem jej serce było w stanie przetrwać tyle złamań.

- Masz w tej chwili zawrócić, Styles. Rozumiesz? A potem robić to co wychodzi Ci najlepiej – ignorować i omijać mnie szerokim łukiem. Tylko błagam, tym razem postaraj się bardziej…

- Charlie…

Nie daj mu się. On się nie zmieni. Tacy ludzie się nie zmieniają. Jesteś już pełnoletnia do cholery, po powrocie spakujesz walizki i już więcej go nie zobaczysz. Tylko teraz nie pękaj.

- Zawracaj.

- Daj mi kurwa coś po…

- Wiesz co? Wysiadam.

Nie ścigaj człowieka, który postanowił od Ciebie odejść. Nie proś, żeby został. Nie błagaj o litość. On pojawił się w Twoim życiu tylko po to, żeby obudzić w Tobie to, co było uśpione. Muzykę, z której nie zdawałeś sobie sprawy. Jego misja jest zakończona. Podziękuj mu i pozwól odejść. On miał tylko poruszyć strunę. Teraz Ty musisz nauczyć się na niej grać.

__________________________________________

Hej Kochani. Ja wiem, wiem zawaliłam i to na całej linii. Ten rozdział to kompletna masakra. Naprawdę nie wiem dlaczego w ogóle go tu wstawiam... Cały tekst sprawdzałam kilkanaście razy, i mimo wszystko, dalej jest, za przeproszeniem, do dupy. Tak więc naprawdę wielkie PRZEPRASZAM. Obiecuję, że następny będzie lepszy. 

I proszę o komentarze KAŻDEGO kto przeczytał, to mnie ogromnie motywuje, więc prooooszę :)

I do następnego xx

CZYTASZ=KOMENTUJESZ