Chapter VIII

Wiesz co jest najgorsze? Że mimo wszystko chciałabym do Ciebie wrócić, zapomnieć o tym co było i żyć tym co będzie. Chciałabym usiąść na naszej ławce i wtulić się w Ciebie, rozpłakać się i opowiedzieć Ci jak bez Ciebie jest mi źle. Chciałabym znowu zatonąć w Twoich ramionach...  I zapomnieć o reszcie świata.

- Charlie? – dziewiętnastolatka zamrugała oczami wracając do rzeczywistości, a zarazem czując się jak wyrwana z amoku.
Chłopak siedzący naprzeciw –  o tęczówkach, które powinny lśnić zielenią, a nie jak w tym przypadku czernią –  uważnie skanował ją wzrokiem, gdy ta zagryzła wargę bojąc się, że być może, odgadł jej myśli. 
A sądząc po jego spojrzeniu, musiał być na dobrej ku temu drodze. 
W końcu on jak nikt inny, potrafił przejrzeć ją na wylot. 
- Możemy choć raz, na spokojnie, porozmawiać? 
- Nie widzę takiej potrzeby – wyszeptawszy, założyła jeden z kosmyków swoich brązowych włosów opadających na jej twarz, za ucho – Dobrze wiesz, że nie ma tu o czym gadać…
Doprawdy?! – warknęła jej podświadomość 
- Daj mi wyjaśnić – ciało dziewczyny drgnęło, kiedy to do jej uszu, dotarł ostry ton bruneta. 
I pomyśleć, że mimo, iż słyszała go już tyle razy, nadal nie potrafiła do niego przywyknąć. 
Ale o co on się właściwie wściekał?
- Uważasz, że naprawdę na to zasługujesz? – zmarszczyła brwi, kiedy to starając się wyjąć swoją dłoń z jego uścisku, ten nagle zaczął się zacieśniać. 
Wzięła głęboki oddech, mając nadzieję, że to choć odrobinę pomoże i nie straci nad sobą panowania. Co gorsza. Gdyby ona go straciła, nie ma wątpliwości, że on również. 
A tego, za nic w świecie, by nie chciała.
- Minęły dwa lata, Styles. Pieprzone dwadzieścia cztery miesiące – szarpnęła niespodziewanie ręką, z pozytywnym dla niej skutkiem – Gdzie byłeś przez cały ten czas, huh? 
Chłopak zacisnął usta, czując wzrastającą w nim wściekłość. Wiedział, że Charlie ma racje. Wiedział to doskonale. 
Jednak pod żadnym pozorem nie zamierzał tego do siebie dopuścić. 
Ona przecież nie znała prawdy. Nie wiedziała dlaczego było to wszystko i ile musiał dla niej poświęcić. 
Nie wiedziała.
Więc tym bardziej, denerwowała go jej zniewaga. 
- Kogo ja chciałam oszukać? – mruknęła bardziej do siebie niż do niego, jednak mimo wszystko udało mu się wyłapać drżenie głosu dziewczyny. Była dokładnie na krawędzi – Wszyscy wiedzieliśmy, że to się tak skończy – jej czekoladowe oczy, jeszcze kilka sekund temu, dokładnie badające jego twarz – tak jakby chciały wyłapać wszystkie, najdrobniejsze odczucia kryjące się pod jego grubą maską –  teraz wydawały się potwornie puste, kiedy to patrzyły tak bez sensu w brązową ścianę, tuż za nim. Bez jakiejkolwiek, najmniejszej emocji. Bez niczego. Zimne jak lód – „My” nigdy nie mieliśmy szans. Szkoda, że dotarło to do mnie dopiero po czasie… - zaśmiała się gorzko, kiedy on przełykając ślinę, uświadomił sobie jak wielką wyrządził jej krzywdę.
To nie była już ta sama Ness. Dziewczyna, która zawładnęła jego sercem i umysłem, w niezrozumiały dla niego sposób. To nie była już ta dawna brunetka z iskrzącymi tęczówkami, która kiedyś w każdej, nawet najgorszej sytuacji, starała się znaleźć jakiś, choćby najmniejszy pozytyw. To nie była już ona. A to z prostej przyczyny.
Osoba siedząca przed nim… Nie była już jego…
- Nie ma sensu rozgrzebywać czegoś, czego już nie ma… Harry. I nigdy nie będzie. 
- Charlie…
- Kiedyś myślałam… Że miłość jest wspaniałym uczuciem… Jedynym i niepowtarzalnym. Czymś do czego człowiek dąży przez całe życie… – chłopak prawie zachłysnął się powietrzem, gdy jej wyblakły wzrok padł prosto na jego oczy. 
Co się z nią dzieje? 
Wszystko dzięki tobie, szepnął głos w jego głowie
- Ale wiesz co? Jest coś za co jestem ci dozgonnie wdzięczna… Dziękuję Harry… Że pokazałeś mi jak bardzo się co do tego wszystkiego myliłam.
Przeczesując palcami swoje długie włosy, dziewiętnastolatka ostatkami sił walczyła, by się nie rozpłakać. Bo przecież nie mogła! Nie przy nim! 
Nie po raz kolejny… 
Po odejściu chłopaka dwa lata temu, nie potrafiła się podnieść. Po słowach, które usłyszała z jego ust, coś w niej po prostu pękło… Mimo, że przeszła już naprawdę wiele… To właśnie on skrzywdził ją najmocniej. Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości.
Więc… Teraz nadeszła pora na rewanż. Niech facet zobaczy jak to jest… Cierpieć i zastanawiać się, co się do cholery zrobiło aż tak złego, że los postanowił odpłacić ci się w ten sposób. 
Chociaż on chyba by wiedział, gdzie popełnił błąd…
Fakt faktem. Nie wiedziała jak tego dokona. Nie miała najmniejszego pojęcia.
Ale chyba, warto spróbować? No nie?
- Wcale tak nie uważasz – warknął po chwili, czując, że mały kawałeczek jego serca – złamany – spada gdzieś w ciemną przepaść, ginąc w niekończącej się otchłani.  
- Oh skarbie – po raz pierwszy odważyła się na tak silny i przepełniony jadem ton – Ja jestem tego pewna.
Nadszedł czas by role się odwróciły.

♥♥♥

Mijały minuty. Godziny. Dni. W końcu upłynął cały tydzień. 

W domu z pozoru nic się nie zmieniło, ten sam gwar. Hałas. Śmiechy. Ale o to właśnie chodziło. 
By stwarzać pozory. By ludzie nie widzieli tego, czego nie powinni. By noc, która nastała siedem dni temu, po prostu wyparowała. 
Szkoda tylko… Że właśnie w tamtym momencie, życie dwójki osób zmieniło się drastycznie o sto osiemdziesiąt stopni… Że nagle, każde z nich zmieniło swój pogląd na świat… a przeszłość, od której starali się uchronić… zaczęła powracać do nich w niesamowitym tempie…
Ale – co najważniejsze – jak to możliwe, że dziewczynie, która kiedyś, siedziała sama w kącie… Która przez lata, była wyśmiewana i torturowana… Wystarczyło powiedzieć jedno zdanie... Jedno jedyne zdanie... By ta pokazała światu, że w niej także drzemie prawdziwa bestia… 

Są tacy, którzy uciekają od cierpienia miłości. Kochali, zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać, nikomu służyć, nikomu pomagać. Taka samotność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od samego życia. 

__________________________________________

Oh przepraszam!!! Nie dosyć, że musieliście czekać na ten rozdział tak długo, to w dodatku wyszedł on taki tragiczny i krótki!!! 

Naprawdę Was przepraszam, ale ten tydzień był dla mnie jednym z tych najcięższych. Przysięgam, dawno już nie byłam tak zawalona tymi wszystkimi sprawdzianami, kartkówkami czy projektami, jak przez ostatnie pięć dni. Wiem, że to marne wytłumaczenie, ale naprawdę już nie wyrabiałam... Toteż dlatego rozdział wyszedł jak wyszedł... Mam jednak nadzieję, że mi wybaczycie...Druga sprawa: postanowiłam, że kolejne rozdziały będą pojawiać się co tydzień na przełomie PIĄTEK/SOBOTA. Ja mniej więcej będę miała trochę czasu na napisanie, a Wy nie będziecie musieli się zastanawiać kiedy kolejny... 

Liczę na Wasze szczere opinię i każdego kto przeczytał proszę o komentarz.

Do następnego :*

P.xx

CZYTASZ=KOMENTUJESZ